Czasem jak K. gubie się w…

Dżoging, przerwa na faje dla pani, dwa głębsze wdechy i mijam tą panią, mijam radiowóz co jedzie prędkością patrolową, a kiedyś jedzie za mną lodówa z prędkością równej mojej przez cały bulwar (to dopiero bezpieczne miasto).

Święta i ze świąt powrót, integracja, a rano wydarzenie, po którym z balkonu widzę żałobę narodową. Potem fala wydarzeń, w tym oburzenie tych co pracują na polu, choć rolnikami nie są.

Przeprowadzki nadszedł czas, więc po zmontowaniu ekipy, umówić się na podpisanie umowy należy. Po umówieniu należy, się spotkać i podpisać. Chyba, że w ekipie znajdą się mordoklejki i musisz szukać od nowa. I znajdziesz ale drożej, i nie na stałe (choć to plus, bo lubię ładnie mieszkać, a tam nie jest idealnie – tak trudno mi dogodzić – choć jest ładniej niż teraz). Do tego depozyt, rujnujący mój nisky budżet bez dziury, ale jak jedziesz po finansowej bandzie to może być risky, i bez dobrej lichwy się nie obejdzie – gdzie te lichwiarki, ach gdzie (a dokładniej gdzie ta jedna jest). Nikt przecież nie powiedział, że będzie łatwo, a świat nie zapłacze gdy się poddasz. Może rada z migającego mi teraz okna komunikatora korzystającego ze  znanego wszystkim Polakom protokołu:

J**** :: 01:37:00 / S 01:39:54
szukaj lepszej a narazie klap bide

J**** :: 01:37:27 / S 01:40:19
misiek tez zaczynal od guwna a teraz masuje lachony

Generalnie, znowu chce wszystko na raz chyba, albo po prostu gubię się? Zważ na  dwie zawsze aktualne rady promotora: Cherchez la femme + za szeroko Pan jedzie.

albo po prostu gubię się?

Jeśli jest nie tak jak chcesz, to musisz zrobić żeby było jak chcesz.

Kończcie flaszke i do domu, bo za oknem tylko nocny już coraz rzadziej jeździ.

Grzebcie w wyprzedażach jeśli możecie, bo znaleźć coś można.
Niebawem więcej ze świata TiwiMena i KaeFeFu.

Advertisements

Whatever works

Woody A. z poczuciem humoru w stylu Kitan*o – Szymbor*ska, czyli “Był kiedyś rolnik w Neapolu, który zasadził chuja w polu…”  To nas śmieszy, ale niekoniecznie podnieca, Whatever works. Trochę mi przypominał Anything else ten film, ale to nie jego wada.

Malik idzie do więzienia (ale nie w pierd*olonym Bombaju) tam rozpoczyna karierę od sprzątania, oczywiście bez poświęcenia innych się nie obędzie, i jak to w świecie bywa, dostaje potem większą celę, wyposaża ją w “kino domowe”, a potem inne atrakcje. Czyli wszystko o czym każdy młody człowiek w kapitalizmie marzy.  Prorok bardzo dobrym filmem jest. Powiem to ja i powie to też K. kiedy go obejrzy.

Mało – ekranowo też się dzieje trochę:

Ernst Lubitsch, klasycznie w muzykalno – czarno – białym klimacie do spółki z Maurice Chevalier’ em, czyli A love Parade, tylko nie techno z odkurzaczem na plecach, ale klasyk wokal.

Z Dvd NN od F.F. z B.S. z niecodziennym zaczesem układanym we Wrocławiu.

Przez te święta

Trzy filmy (zaledwie) w trakcie świąt, wykupiony został Cinema*x bo jeden miesiąc dwóch kanałów  = 3  x 1 film VOD , wiadomo czysty zysk.

Na platformie po pierwsze The International, który miejscami się podobał, z normalnym zakończeniem bez zbędnej pompy. Do tego Arka Noego w USA ale nie śpiewa tylko płynie, by niczym samolot w Pentago*n przypierdolić w kongres.

A na privie, Przerwane objęcia, i tak powiem, zacznę robić to z paniami, które mi pomagają, bądź którym ja pomogę, to samo, co ten pan z ta panią co mu pomogła.

Te seanse, te filmy, te seriale

Poniedziałek, tani w jednym z kin studyjnych, a tam:

przedostatni seans z cyklu przedfestiwalowych, kilka shortów znanych filmowców:

SSAKI | SSAKI
reż Roman Polański, Polska 1962, 10’

LA SOUFRIÉRE (CZEKANIE NA KATASTROFĘ)
| LA SOUFRIÉRE (WARTEN AUF EINE UNAUSWEICHLICHE KATASTROPHE)
reż. Werner Herzog, RFN 1977, 30’

A SENSE OF HISTORY
reż. Mike Leigh, Wielka Brytania 1992, 25’

LISTENING
reż. Kenneth Branagh, Wielka Brytania 2002, 23’

UPADEK DOMU USHERÓW | ZÁNIK DOMU USHERU
reż. Jan Švankmajer, Czechosłowacja 1981, 15’

cytowane stąd

Mój faworyt to Poczucie historii, z zabawną historią, która podchodzi pod moje poczucie humoru. Na ostatnim miejscu z całej selekcji ustawiam film czeski, a dokładniej czechosłowacki, który nic poza techniką mi nie zaoferował, w sumie to chciałem w jego trakcie wyjść, bo zaraz zaczynał się następny seans, ale na szczęście seans, na który nałożył się ten z dokumentami był w tej samej sali, więc nic nie straciłem nie wychodząc.

Filmem następnym była Mistyfikacja, który jak na polski film trzyma poziom, w którym niczym Nat King C.  i Natalie w jednym kawałku, występuje Jerzy S. z synem. Uśmiałem się trochę, końcowy tekst “za twój charakter odznaczam cię Złotym Krzyżem Zasługi Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej” po prostu siadł jak powinien. Tekst dobry do tego stopnia, że kiedy znajdzie się w statusie komunikatora, niektóre kontakty pytają się czy to dla nich ten krzyż,  jeden z kontaktów na pewno zasłużył, nad tym drugim bym się zastanowił, bo nawet najlepsze zasługi można łatwo przyćmić czymś innym.

W piątek odwiedziłem kiniarnię, gdzie leciał film, którego główna bohaterka wyglądała prawie jak A. momentami. An education, którego polski tytuł jest trochę inny, dało się oglądać, nawet nie był taki zły jak się spodziewałem, że będzie.

Na mniejszym ekranie, w tym tygodniu poszło:

Monte Carlo, Ernsta Lubitscha, z 1930, trochę zabawne, trochę głupkowate, ale całkiem wdzięczne.
Obejrzałem wreszcie Point Blank z Lee Marvinem, który kilkakrotnie przeleciał mi przed nosem na TCM.

Film o Larrym Gopniku też udało mi się zobaczyć, wydaje mnie się on być nawet trochę lepszy niż Burn after Reading.

Widziałem też film o palaczach, Smokers.

Ostatni w tym tygodni był film H.G. Clouzot Les Diaboliques, który dużo lepszy od remaku z Madonną.

Sezon 14ty South Parku rozpoczęty już dawno, ostatni odcinek, z followupami do filmów gansta – mafia, traktuje o uzależnieniu od MJ i KFC.  W sobotę czyli wczoraj (choć WP pokazuje, że jeszcze dziś)  nadrobiłem też zaległości z improwizowanej telenoweli puszczanej na TV4, i ta piosenka, która wdarła mi się do głowy (najpierw pisemnie opisowo), idzie tak:  “O Kenie Kenie Kenie…” i coś ciężko sobie wybić ją  z głowy, jak jeszcze jedną kwestie z nią powiązaną, czas żeby rozum wziął górę nad… (chyba nawet wziął jakiś czas temu) a za hipokryzję nawet w święta jak i w dni powszednie dziękuję, nie biorę.

o przepraszam, miał być tylko tego-tygodniowy zbiorczy post filmowo – serialowy.


Ten koncert

Ten koncert, na którym mogliśmy się spotkać w WZecie, ale niestety nie spotkaliśmy się, kapitalizm kur*wa. Na szczęście miałem jeszcze po ręką występ w Studio, na który mnie jeszcze było stać, ledwo ale było. W programie Adam, Kadilak, i EłdeZEt Orchestra i Zo*rak. Moje obawy o brak bujania ze strony Kad*ilaka, na szczęście nie sprawdziły się i bujał jak rasowy loł rajder (moja pisownia jest moja, czasem tylko moja).  Generalnie jak to Adam z ekipą na żywo, rewelacja, no i pani Kasia  Klawiszowiec.  Autografy po koncercie też zaliczyłem. Plakatów niestety już dwa tygodnie przed nie było. Jak na moją pierwszą wizytę w Studio, to całkiem, całkiem, tylko czemu nie wziąłem aparatu ? Wszystkie napoje ze względów bezpieczeństwa przelewane do plastiku, jakoś nie lubię kubków. Na szczęście udało mi się nie zgnieść pudełka z CD mimo, że prawie na nim siedziałem.

Ten koncert zaliczam  do udanych.

Powrót z lokalu przez kampus, gdzie studenty grillują mięso, pachnie świeżą kiełbasą, świeżą trawą i świeżą spalenizną, poczułem się jak na kampusie w OP. Chyba trzeba się wybrać kiedyś na miasteczko z teczką i czymś do teczki.